يا بعد از نماز چهار ركعتى فريضه ، مسافرت به كمتر از مسافت شرعيّه نمود به نحوى كه مضرّ به اقامت فعليّه در آن محل بود مثل اين كه يك روز در خارج بماند - [ و ] پس از آن ، قصدِ اقامت عشرهء مستأنفه در همان محلّ ، يا در اثناى مسافتِ معتبره ، نمايد ، بايد تمام بخواند در ذهاب و مقصد و رجوع و محلّ اقامت ، هر كجا باشد ؛ و اگر مضرّ نبود مثل چند ساعت خروج همه جا تمام مىخواند ؛ و قصد استيناف اقامت عشره در اثناى مسافت ، لازم نيست . و اگر قاصد عود بدون اقامت بود ، تقصير ، از عود ثابت است در صورتى كه از آن جا به بعد ، مسافت باشد ، و اگر با تلفيقِ به ذهاب ، مسافت باشد ، از ذهاب ، قصر مىخواند اگر قائل به تلفيق از ذهاب كمتر از چهار فرسخ باشيم و گر نه در ذهاب و مقصد ، باقى بر اتمام است در صورت مفروضه كه اضرار خروج و مقدار آن به اقامت فعليّه است و قصد مفارقت از آن مكان و مجرّد عبور را داشته باشد ؛ و گر نه تقصير با شروطش بعد از خروج دوم از محلّ اقامت است . و اگر قصد عود به محلّ اقامت ندارد ، تقصير مىكند با شروط آن كه اعتبار آنها از محلّ اقامت مىشود با رعايت [ آن چه گذشت ] در اعتبار تجاوز از حدّ ترخص از محلّ اقامت . و اگر قصد نزول به محلّ اقامت را دارد ، لكن متردّد است در اقامت در آن جا ، پس با بطلان اقامت سابقه به نحوى كه مذكور شد ، احتمال اقامت مستأنفه با قطع به مسافت شرعيّه جمع نمىشود ، و از اين جهت باقى است بر اتمام تا آن كه محقّق شود قصد مسافتى كه احتمال اقامت در اثناى آن ندارد . و اگر مردّد است در عود به محلّ اقامت ، با شرط قصر به مجرّد خروج ، قصر مىخواند ، و گر نه تمام مىخواند تا زمان تحقّق شرط قصر ؛ و اعتبار شرط قصر ، از زمان بطلان اقامت است ، به نحوى كه مذكور شد . و با ذهول از تمام اقسام ، تمام مىخواند تا زمانى كه قاصدِ مسافت شرعيّه با شروط آن باشد . و اگر به نيّت مفارقت محلّ اقامت ، خارج به قصد مسافت شرعيّه شد و در اثنا ، عزم